Vakantie

Als er één ding was waar Sjifra het hele jaar naartoe leefde dan was het wel vakantie. En dan het liefste twee keer per jaar. Bij voorkeur naar Spanje in een hotel vlakbij het strand waar ze dan de hele dag op een strandbed kon liggen lezen. Ze begon al vroeg met het scouten van locaties op het internet. Pas als ze een voorselectie van bestemmingen had gemaakt was het tijd voor mijn (bescheiden) rol wanneer ze mij de laptop overhandigde en ik mijn oordeel mocht vellen over haar selectie aan hotels. Mijn puntenlijstje was aanzienlijk korter dan dat van Sjifra. Groot zwembad? Check. Ruime hotelkamer met aparte slaapkamers voor de kinderen? Check. Bakker en (grote) supermarkt op loopafstand van het hotel? Oke, boek maar.
Daarna regelde Sjifra alles. De reserveringen, vliegtickets, shuttlebus naar het hotel, noem maar op. Sjifra haalde hier veel voldoening uit en ik heb een grafhekel aan het regelen van dit soort dingen. Prima geregeld dus.

Hoewel Sjifra en ik veel gemeen hadden was vakantie wel een ding waar we verschillend tegenaan keken. Ik heb heel weinig met vakantie. Wellicht komt dat door mijn opvoeding want bij ons thuis gingen we haast nooit op vakantie. Ik stam nog uit de tijd waar op vakantie gaan in het buitenland aanzienlijk kostbaarder was dan een verblijf in eigen land. Wat ook niet meehielp was dat mijn vader niet wilde vliegen en de actieradius van bestemmingen beperkte tot Drenthe of Overijssel. De eerste keer dat ik in een vliegtuig zat was op mijn vijfentwintigste alleen naar Moskou. Dat ik daar zonder problemen ben aangekomen mag een wonder heten. En als je jonge kinderen hebt dan is vakantie niet of nauwelijks ontspannend, terwijl dat toch precies is waar vakantie om draait toch? 

De storm in mijn hoofd is nog niet gaan liggen en ik vermoed
dat het nog wel even hard zal blijven waaien.

Sjifra wilde het liefste naar een warm oord. Spanje, Costa Rica, Dominicaanse Republiek en Griekenland zijn allemaal al eens de revue gepasseerd. Zelf heb ik een hekel aan warmte. Daar waar Sjifra altijd douchte op standje magma draai ik de thermostaat naar standje Antarctica. Het strand skipte ik ook meestal omdat ik het in de brandende zon niet langer dan 3 minuten volhou. En warme klimaten zijn ook funest voor mijn hyperhidrose. Ik kijk uit naar de winter en slaap het liefst met het raam open en een koude bries over mijn lichaam. 
Sinds Sjifra is overleden ben ik niet meer op vakantie geweest. Ik vind dat prima maar mijn kinderen niet. Die smachten naar een vakantie in een hotel waar ze het liefste de hele dag in het zwembad kunnen vertoeven. Op dit moment is de zomervakantie weer voorbij en kan ik weer even ontspannen, maar over ongeveer een half jaar zal de druk van buitenaf om toch dit jaar op vakantie te gaan weer toenemen. Wel mensen, ik zal jullie meteen uit de droom helpen: ook in 2026 zal ik geen vakantie boeken. Ik sluit niet uit dat dat ooit wel gaat gebeuren maar niet in de nabije toekomst. Het is me teveel. De storm in mijn hoofd is nog niet gaan liggen en ik vermoed dat het nog wel even hard zal blijven waaien.

Regelmatig stuit ik op foto’s van onze vakanties samen. Vakanties met z’n tweeën naar Costa Rica en weekendjes in Parijs en Krakau, maar ook vakanties met de kinderen in Spanje, de Canarische Eilanden en Griekenland. Op iedere foto straalt Sjifra en is ze volledig in haar element. Ik blader wat door de foto’s en kan alleen maar denken dat dit nooit meer zal terugkomen.
De mooiste momenten zijn voor mij wanneer ik iets bijzonders kan delen met mijn partner. Een mooie omgeving, zonsondergang, kunst, lekker eten, dingen die mij aan het lachen maken en dingen waar ik verdrietig van word. Toen Sjifra overleed verloor ik in haar een partner die oprecht nieuwsgierig was naar wat mij gelukkig maakte. Dat gevoel van veiligheid en vertrouwen was wat onze band zo hecht maakte. Met haar waren vakanties fijn.