Rare ogen

Een kleine maand geleden werd ik -samen met mijn 11-jarige dochter Y- uitgenodigd op het kantoor van het CJG voor een gesprek. Dit na aanleiding van een door mij ingevulde vragenlijst over Y voor de schoolarts die langs was geweest. 
Ik liet een diepe zucht en voelde al meteen nattigheid want ik wist nog heel goed wat ik daar had ingevuld. Natuurlijk heb ik vermeld dat Y’s moeder in 2023 is overleden en dat ze hier niet graag over praat. En dat ze samenwoont met een oudere broer met een ASS-diagnose wat voor haar ook zeker geen pretje is. En dat ze een ‘moeilijke eter’ is en niet bepaald eet volgens de schijf van vijf. Blijkbaar wil het CJG even kijken of het wel helemaal goed gaat met Y.

Gisteren was het zover en toog ik met Y naar het kantoor van het CJG waar wij op het zeer onpraktische tijdstip van elf uur ’s ochtends een afspraak hadden met Ingrid. Aangekomen in het gebouw nemen we plaats op de stoelen in de wachtruimte die pal tegenover de kamers van het consultatiebureau ligt. Datzelfde consultatiebureau waar ik met Sjifra vaak genoeg geweest ben om aan de medewerkers te bewijzen dat we goed zorgden voor onze baby’s. 
Ik had mij van tevoren al een beeld gevormd van Ingrid en toen zij ons uit de wachtkamer haalde bleek dit beeld angstvallig goed te kloppen. Ingrid was een tengere vrouw van in de 60 met een grote plastic bloem in haar opgestoken grijze haar. Wanneer ik haar de hand schud en aankijk zie ik dat ze op beide van haar onderste oogleden een zwarte lijn heeft getrokken van de buitenkant van het oog tot voorbij de traanheuvel naar de neusbrug. 
Ingrid is uiterst vriendelijk en gebaart ons te gaan zitten. Ze richt meteen het woord aan Y. ‘Zeg Y, hoe gaat het met je? Want ik heb gelezen dat je moeder in 2023 is overleden. Dat is nog erg kort geleden, toch?’ Zo, die draait er ook niet omheen dacht ik nog. Ik kijk naar Y maar die zit quasi onderuitgezakt in haar stoel en haar houding verraad dat ze erg weinig zin heeft om hier iets over te vertellen. ‘Het gaat wel’ zegt ze. Y praat niet graag over de dood van haar moeder. Daar is ze nog niet klaar voor en dat respecteer ik. Wanneer Ingrid doorgaat op het thema en aangeeft dat het toch belangrijk is om hierover te praten grijp ik in en zeg dat er een psycholoog bij is betrokken en dat dit wel goed komt. Veel indruk maakt deze mededeling niet op Ingrid want ze geeft de tip om af en toe eens te gaan wandelen, want tijdens het wandelen praat je gemakkelijker dan wanneer je zit. Ik voel mijn bloed langzaam warmer worden maar probeer mijn irritatie te verbergen want anders duurt het nog wel even voordat we hier weg zijn. Ik besluit geen discussie aan te gaan met Ingrid en knik braaf ja.

‘Je hebt broccoli, spruitjes, artisjokken, wortels, sperziebonen, courgette…’

Dan komt het volgende onderwerp: eten. ‘Zeg Y, eet je wel genoeg groenten?’ Nee, Y eet niet genoeg groenten. Maar het is ook niet zo dat ze helemaal geen groentes eet. Het mogen er alleen wel wat meer zijn. Ik leg uit dat Y de dag ervoor nog veel gegeten heeft van een Afghaanse salade die ik gemaakt heb. Daarin zitten komkommer, tomaat en ui samen met een dressing van limoen, olijfolie  en een snufje zout. ‘Ja maar Y, dat zijn niet genoeg groentes hoor!’ zegt Ingrid tegen mijn dochter die inmiddels verder onderuit is gezakt in haar stoel, ‘Je hebt broccoli, spruitjes, artisjokken, wortels, sperziebonen, courgette…’ Terwijl Ingrid een opsomming geeft van de groenteafdeling van de Ecoplaza kan ik het niet laten om mij te focussen op die rare lijnen oogpotlood op haar onderste oogleden. Want waarom zou je dat doen? Waarom zou iemand in de positie van Ingrid op deze manier de aandacht van cliënten willen focussen op zichzelf? Want dat is precies wat er gebeurt, althans bij mij. Ik heb grote moeite om Ingrid serieus te nemen. Mijn levendige fantasie is inmiddels al aan de haal gegaan met het beeld van Ingrid en in gedachten zie ik haar in een jurk gemaakt uit jute al dansen in de duinen rond een kring van paddestoelen terwijl ze in een hoge stem luidkeels onverstaanbare liederen krijst. 

‘Kijk Y, heel veel kinderen vinden groentes niet lekker. Maar weet je, je kan groentes leren eten!’ Ingrid is inmiddels door haar voorraad groenten heen en gaat nu over op het geven van advies. Ik kijk op mijn horloge en zie tot mijn schrik dat er al ruim twintig minuten verstreken zijn. Twintig minuten die ik nooit meer zal terugkrijgen. ‘Weet je wat je moet doen? Je moet twee weken lang iedere dag een beetje groente eten dat je niet lust. Een hapje is al genoeg. En dan na twee weken zul je zien dat je die groente wél lust!’ De temperatuur van mijn bloed is inmiddels al gestegen tot boven de temperatuur buiten. We zitten in een hittegolf.
Maar gelukkig stuurt Ingrid aan op het einde van het gesprek. Y heeft braaf ja geknikt na de groentepreek van Ingrid. ‘Zullen we over, zeg, vier of vijf maanden nog eens afspreken om te kijken hoe het gaat met de groentes?’ vraagt Ingrid.
Shit, fuck, tyfus nee natuurlijk niet! Ik dénk het maar ik zég het niet. Want dat zou alleen maar argwaan wekken. Dus zeg ik ‘ja laten we dat doen’ en ben inmiddels al opgestaan. Bij het verlaten van Ingrid’s kantoor zien we in de wachtkamer nog vier kinderen uit Y’s klas met hun moeders in de wachtkamer zitten. Blijkbaar moet de halve klas op het matje komen.

Als we eindelijk buiten zijn zeg ik tegen Y dat ze alles wat de mevrouw heeft gezegd mag vergeten. ‘Wat had die mevrouw rare ogen, toch papa?’