Ja maar.

Ik leerde Sjifra kennen via het online datingplatform relatieplanet.nl. Het aanwenden van dit platform om mijn zoektocht naar de liefde van een vrouw te volbrengen was meer een wanhoopsdaad dan een casual tijdverdrijf zoals dat nu vaak het geval is met apps als Tinder.
Een paar jaar daarvoor kwam de relatie met mijn Russische ex tot een einde. Dat was nog een heel avontuur waarbij ik afreisde naar Moskou, St. Petersburg en zelfs het kleine Mineralnye Vody in de Noordelijke Kaukasus waar ik een week lang verbleef in een sanatorium samen met de ex. Het verblijf werd geheel betaald door schoonpapa die voor Russische begrippen aardig in de slappe was zat. Maar een relatie op afstand is een uitdaging en onze persoonlijkheden lagen te ver uit elkaar en dus werd de relatie rond 2006 beëindigd. 

De eerste keer dat ik écht verliefd werd was op mijn veertiende. Op de eerste dag van het derde leerjaar van de LTS zat ik op mijn vaste plek op de verhoogde vensterbank van de frisdrankhoek waar de conciërges voor tien cent een bekertje frisdrank voor je inschonken toen E de kantine in kwam gelopen. Het jaar daarvoor zat ik nog met E in dezelfde klas, maar mijn interesses in haar beperkten zich toen nog tot het samen met J plagen van haar en haar beste vriendin F bij het vak Textiele Werkvormen. Tot op de dag van vandaag kan ik niet helder krijgen waarom ik juist op die dag opeens zo gebiologeerd werd door haar verschijning. Het was ook op die dag dat ik een zeer destructieve karaktertrek m.b.t. verliefd zijn begon te ontwikkelen.
Want wanneer je gevoelens ontwikkelt voor een ander dan is het best handig om die ander hier op enig moment van op de hoogte te brengen. Zo niet dan loop je de kans dat een dapperder iemand je voor is en er met je grote liefde vandoor gaat. Ik durfde mijn gevoelens voor E niet kenbaar te maken uit angst voor afwijzing, want waarom zou ze deze gevoelens ook voor mij hebben? Mijn zelfvertrouwen was in die tijd ver te zoeken. Ik was geen stoere jongen maar hield me op de vlakte. Dat moest ook wel want de LTS waar ik op zat stond midden in een achterstandswijk en was berucht in heel Roermond en omstreken om haar losbandige leerlingen. De reden waarom ik daar zat had alles te maken met de opleiding Schilderen/Reclametekenen die ik wilde volgen en alleen op deze school te vinden was. Het was voor mij zaak om vooral niet op te vallen en daardoor het risico van een confrontatie met de meer assertieve klasgenoten te ontlopen.

Mijn verliefdheid groeide maar bleef opgesloten in mijn hoofd totdat de druk als een snelkookpan te hoog werd en ik haar vier jaar later(!) besloot te schrijven om mijn gevoelens kenbaar te maken. E zat inmiddels op een vervolgopleiding terwijl ik op de LTS nog twee extra ‘verdiepingsjaren’ volgde om mijn theorie op te halen. Buiten alle verwachtingen in kreeg ik een week later een antwoord.. Ze schreef dat ze nooit in de gaten had dat ik deze gevoelens voor haar koesterde. Natuurlijk wist ze dat niet want de hele romance speelde zich af in mijn hoofd, net zolang tot ik het mentaal niet meer aankon. Ik moest duidelijkheid hebben anders werd ik gek. E schreef dat ze mijn gevoelens voor haar niet kon beantwoorden omdat ze inmiddels een hele nieuwe vriendenkring had waar ik geen deel van uitmaakte.
Tot mijn eigen verbazing werkte haar brief erg helend. Uiteraard had ik liever gehad dat ze mij ook altijd al leuk had gevonden, maar ik was me al langer bewust van het feit dat dit een volkomen onrealistische verwachting was. Binnen een week had ik er vrede mee dat ik geen toekomst zou hebben met E. Maar mijn zelfbeeld bleef laag waardoor ik ook bij andere vrouwen dezelfde strategie zou volgen: niets laten merken en hopen op een wonder. A recipe for disaster.

Daar, op het strand op 4 juli 2009 was onze eerste zoen en scheen de zon niet alleen fel aan de hemel maar ook in mijn hart.

Deze aanpak zorgde alleen maar voor meer frustratie tot ik op een dag in 2009 (mijn meest recente romantische obsessie had net aangekondigd dat ze een nieuwe vriend had) besloot dat het zo niet langer kon. Ik moest de koe bij de hoorns vatten maar zomaar op een vrouw afstappen was nog ‘a bridge too far’ en dus besloot ik mij aan te melden bij relatieplanet.nl. Vanachter mijn PC zou een afwijzing minder pijn doen, zo was mijn gedachte. 
Al scrollende door het aanbod viel mijn oog op een leuk uitziende vrouw uit Amsterdam (ik had ook besloten om mijn werkveld uit te breiden tot buiten Midden-Limburg). Haar hobby was wijn drinken. Ik dronk geen alcohol en dus bleken wij geen match. Ik zal daarna misschien nog twee of drie berichtjes verstuurd hebben naar vrouwen toen mijn oog viel op een foto van een aantrekkelijke vrouw met een hele mooie lach. Ze woonde in Haarlem en lustte geen kaas. Ik lust ook geen kaas! Een Nederlander die geen kaas eet is bijzonder en de kans dat twee kaashaters elkaar ontmoeten is vrij zeldzaam. Ik gebruikte deze ‘hook’ om een PB te schrijven naar deze vrouw die luisterde naar de naam Sjifra.
Sjifra was een jaar jonger dan mij, van beroep kinderpsycholoog en woonde in Haarlem met haar twee katten. Haar laatste relatie was een jaar of twee daarvoor gestrand omdat ze een hele grote kinderwens had en haar ex niet. We hadden een klik maar Sjifra was in eerste instantie terughoudend vanwege de afstand tussen Haarlem en Roermond. Voor mij was de afstand naar Haarlem peanuts vergeleken met de afstand naar Moskou en bovendien woonde ik nog bij mijn ouders en kon bij wijze van spreken nog de volgende dag bij haar intrekken. Een ander punt van terughoudendheid was haar kinderwens. Ze maakte mij al vrij snel duidelijk dat als ik geen kinderen zou willen dat ze dan het contact zou verbreken. Ze had immers al veel tijd verspild aan haar twijfelende ex die op het laatste moment toch besloot geen kinderen te willen. 
Ik had in die tijd nauwelijks nagedacht over het wel of niet krijgen van kinderen. Maar inmiddels was ik hoteldebotel op Sjifra en dus wilde ik ook kinderen. We besloten af te spreken in Utrecht en een tijdje daarna in Zandvoort. Daar, op het strand op 4 juli 2009 was onze eerste zoen en scheen de zon niet alleen fel aan de hemel maar ook in mijn hart. Alleen wist ik toen nog niet dat ik amper 14 jaar later afscheid van haar zou moeten nemen…

Vlak voor haar overlijden vertelde Sjifra dat ze wilde dat ik zo snel mogelijk op zoek zou moeten gaan naar een nieuwe partner. Ik mocht niet alleen achterblijven. Om dit kracht bij te zetten instrueerde ze een vriendin om mij zo snel mogelijk op Tinder te krijgen. Nu, veertien maanden naar haar overlijden staat Tinder nog steeds niet geïnstalleerd op mijn telefoon en ik denk ook dat dat nog een tijd zo blijft.
Op mijn veertiende was de liefde complex en nu vierendertig jaar later is het dat nog steeds. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik geen behoefte heb aan een relatie met een vrouw. Ik mis die warme deken van onvoorwaardelijke liefde die je kan voelen voor een ander. Ik mis het delen van belangrijke momenten en het hebben van een klankbord. Ik mis het zorgen voor een ander en het gevoel hebben dat er ook iemand voor jou zorgt. Ik mis de knuffels, de aanrakingen en dat er iemand lacht om mijn flauwe dad-jokes. En ja ik zeg het maar gewoon eerlijk: ik mis de seks. 

Als ik nadenk over het aangaan van een nieuwe relatie raakt mijn brein al heel snel in de knoop. Twee woorden domineren mijn gedachtegang over dit onderwerp: ‘Ja maar.’
‘Ja maar, stel dat ze kinderen heeft, waar moeten jullie dan wonen?’ Mijn huis is te klein voor meer dan twee kinderen en verhuizen is geen optie.
‘Ja maar, stel dat ze een hond heeft?’ Zoonlief heeft een zeer grote angst voor honden en hem met nog meer stress opzadelen wil ik niet.
‘Ja maar, stel dat ze een lastige ex heeft die voor veel gedoe zorgt?’ Mijn kinderen hebben al genoeg drama meegemaakt. Nog meer drama kunnen ze niet aan.
En dan de laatste ja maar: ‘Ja maar, stel dat ze ook ziek wordt en je ook haar zou moeten laten gaan…’ Ik wil mijn kinderen beschermen tegen nog een verlies van een dierbare. Ik ben me er ook zeer van bewust dat het aangaan van een relatie met mij erg veel zou vragen van een vrouw. Ze zal immers moeten accepteren dat ze op een gedeelde eerste plaats zal staan in mijn hart. Niet op de tweede tree maar samen met Sjifra op de eerste tree. 

Eigenlijk zou ik een vacature moeten uitschrijven:

Functie:
Bjorn bv., opgericht in 1977, is op zoek naar een PARTNER (fulltime/partime in overleg) als uitbreiding van het gezin met drie medewerkers en een kat. Je bent verantwoordelijk voor de verbetering van de werksfeer binnen de onderneming in de breedste zin van het woord. Je adviseert en ondersteunt de CEO bij de uitvoer van zijn taken als manager. Je bemiddelt bij conflicten op de werkvloer en vindt het geen probleem deze zo af en toe te stofzuigen.

Wat we zoeken in jou:
Je hebt ervaring als partner, bij voorkeur bij een bedrijf bij een vergelijkbare grootte. Je bent bekend met het werken met tieners en pubers. Bij geen of weinig ervaring ben je bereid om een interne opleiding te volgen voor het omgaan met deze doelgroep. 

Wat wij bieden:

• Een competitief salaris van minimaal 3 knuffels en/of zoenen per dag;
• De kans om een sleutelpositie te betreden in een niet-groeiende onderneming;
• De mogelijkheid om zelf je werktijden te bepalen;
• Ontbijt, lunch en diner geheel verzorgd door de zaak;
• Je gaat werken in een bedrijf waar liefde, geborgenheid en persoonlijke groei belangrijke kernwaarden zijn.

Wat wij vragen:

• Minimaal MBO werk- en denkniveau en een politieke voorkeur aan de linkerkant van het spectrum;
• Ervaring als partner, al dan niet in eenzelfde omgeving;
• Je rookt niet en drinkt niet of nauwelijks;
• Sterke communicatieve, interpersoonlijke en knuffelvaardigheden;
• Goede taalbeheersing in Nederlands en Engels. Het beheersen van het Limburgsj Plat is een pré;
• Je bent bereid de functie te delen met een collega die niet lijfelijk aanwezig zal zijn op de werkvloer maar wiens invloed een belangrijke rol speelt in de dagelijkse gang van zaken.

Solliciteren:
Ben jij de geschikte kandidaat voor deze functie? Solliciteer dan direct door een mail te sturen naar bjorn@bjornnelissen.nl of een PB te sturen op Instagram.