1 jaar

Je hebt ze vast wel eens voorbij zien komen terwijl je doelloos aan het scrollen was op TikTok of Instagram; filmpjes waarin iemand zonder vooraankondiging na een lange tijd terugkeert van een verre bestemming. Het filmpje begint bij het huis van de ouders die na het open doen van de voordeur eerst een seconde of twee volledig in shock zijn en daarna huilend van blijdschap de reiziger in de armen vliegen. Tot enige tijd geleden kon ik deze filmpjes erg waarderen maar nu niet meer. Iedere keer als zo’n filmpje voorbij komt zie ik in gedachten Sjifra in de deuropening staan. Verrassing! En meteen daarna schiet ik weer in de realiteit. Ze zal nooit meer in de deuropening staan.

Gisteren was het precies een jaar geleden dat Sjifra stierf. De kinderen mochten thuis blijven maar Yenthe wilde toch even naar school. Daarna zijn we met z’n drieën naar Zandvoort gegaan om uit te waaien op het strand. Dat deed Sjifra ook graag wanneer ze stoom moest afblazen. Dit jaar is voorbij gevlogen, zo lijkt het. Er is veel gebeurd. Ik vergelijk dit jaar met een auto waarbij plots een van de voorbanden afbreekt. De auto moet dan verder op drie banden. Dat is niet ideaal, maar het kan. De snelheid neemt af en de rijvaardigheid van de bestuurder wordt extra op de proef gesteld. De kinderen hebben zich heel goed aan deze nieuwe gezinsdynamiek weten aan te passen. Dat blijft me verbazen maar volgens de literatuur is dit niet uniek. Toch ben ik blij dat we nog steeds ondersteund worden door de psychologen van Kenter Jeugdhulp. Extra ogen die de boel in de gaten houden en aan de bel trekken wanneer zij denken dat de auto tóch van de weg dreigt te raken.

De auto moet dan verder op

drie banden.

Dat is niet ideaal, maar het kan.

De grootste verandering voor mij was toch het stoppen met werken in loondienst. Een beslissing die ik heb gedaan in het belang van de kinderen. Mijn zoon is in augustus begonnen in de brugklas. Een zeer grote verandering, zeker als je ook nog eens autisme hebt. Hij gaat naar een school die zich specialiseert in kinderen met autisme en/of angststoornissen. Niet meer ‘s ochtends met je zusje naar school lopen maar al om 07:30 alleen op de bus stappen om naar een vreemde school te gaan waar je (behalve twee klasgenoten van de basisschool die met je meegaan) niemand kent. Mijn zoon is sterk afhankelijk van mij en ik voelde dat ik er niet genoeg voor hem kon zijn als ik bij mijn werkgever aan het werk was. Mijn dochter is precies het tegenovergestelde. Zij is juist weer heel zelfstandig. In feite is ze op psycho-sociaal gebied mijn zoon al voorbij terwijl ze drie jaar jonger is. Ze loopt het liefste alleen naar school met haar beste vriendinnetje en ik mag haar al geen zoen meer geven buiten de deur. Toch heeft ze aangegeven dat ze liever wil dat ik ook thuis ben als zij uit school komt. 

Als men vraagt hoe het nou met mij gaat dan weet ik niet goed wat ik daarop moet antwoorden. ‘Goed’ is meestal mijn eerste ingeving, maar gaat het wel goed? Mag je dat wel zeggen dat het goed gaat? Je ben immers weduwnaar en dan moet je rouwen toch? Maar hoe doe je dat dan, rouwen? Hoe meer ik erover lees, hoe minder ik weet. Het afgelopen jaar heb ik heel veel beslissingen moeten nemen. Voorheen nam ik nooit grote beslissingen zonder Sjifra daarbij te betrekken. Dit jaar heb ik alles alleen moeten beslissen. En dat was niet gemakkelijk (to say the least…) voor iemand die zo besluiteloos is als ik. Dit jaar heb ik ook aan den lijve mogen ondervinden dat het runnen van een huishouden gelijk staat aan een fulltime baan. Voor iemand zoals ik die door een best pittige ADD niet of nauwelijks beschikt over enig organisatietalent was dit een behoorlijke opgave. En dat zal het ook blijven.Maar het lukt me. Het lukt me om beslissingen te maken en het lukt me om het huis enigszins proper te houden. En de dingen die me in het afgelopen jaar niet zijn gelukt gaan me het komend jaar wél lukken. Dus misschien gaat het wel goed.