Van harte

Vandaag is Sjifra jarig. Tenminste, zou ze jarig zijn geweest. 46 zou ze zijn geworden als de kanker aan haar voorbij was gegaan. Twee weken geleden heb ik haar as opgehaald uit het crematorium. Weken heb ik gespeurd naar een goede en mooie urn. Ik wilde geen porselein of glas (effe serieus, wie wil er nou een glazen urn?) want met twee kinderen en een kat die -zoals iedere kat- graag spullen van een tafel gooit- vond ik dat niet zo’n heel goed idee. Hout leek me een geschikt materiaal. En zo kwam ik op de website van een houtbewerker uit België die urnen draaide in soort druppelvorm uit mooi populierenhout. Ik wist meteen dat ik deze wilde hebben en ik wist ook zeker dat Sjifra deze ook mooi had gevonden. De kinderen vonden ‘m ook mooi en een kleine drie weken later stond dit bijzondere object op ons dressoir. Ik vond -en vind- het een hele rare gedachte dat dit nu voor altijd Sjifra’s ‘huis’ zal zijn. 

Het moment dat de as van Sjifra in de urn geplaatst zou worden heb ik zo ver als mogelijk voor mij uitgeschoven. Op momenten voelde ik mij hier schuldig over, alsof ik haar niet zo snel mogelijk bij me zou willen hebben. Maar de emoties die hierbij vrijkomen vind ik lastig te beteugelen. 
Samen met buurvrouw A toog ik richting het crematorium. Daar, waar de aula schitterde door de mooie inrichting en ruimtelijke werking, had de administratie waar we moesten zijn meer weg van een washok waar een balie in was gepropt. De medewerkster begeleidde ons naar een kleine spreekkamer naast het washok. Een vitrine was gevuld met de meest afzichtelijke urnen die je je maar kan voorstellen. De medewerkster van het crematorium kwam binnen met een soort cassette waarin Sjifra’s as al die tijd in was bewaard. Op de cassette (asbus genaamd) zat een sticker met de gegevens van Sjifra. Bovenop het deksel lag een steen met een nummer erin gegraveerd. Deze steen is samen met Sjifra verbrand en moest door mij gecontroleerd worden zodat ik zeker zou weten dat ik mijn vrouw mee naar huis zou nemen en niet iemand anders.

…en terwijl wij het laatste restje van de inmiddels lauwe cremakoffie opdrinken, krijgt Sjifra haar allerlaatste bestemming.

Zodra de asbus op tafel wordt geplaatst zwellen de emoties bij mij op. Voor het eerst in een klein half jaar ben ik weer bij Sjifra en is Sjifra weer bij mij. Maar het klopt niet want ik leef en zij niet.
“Mag ik je legitimatiebewijs even?” vroeg de vriendelijke medewerkster. Legitimatiebewijs? Daar had ik even niet aan gedacht. Gelukkig is de medewerkster ook een forensisch handschriftdeskundige en werd mijn identiteit vastgesteld door een haastig gezette krabbel op een papiertje te vergelijken met een handtekening op een eerder ingevuld formulier. Heel even ben ik bang dat ze de as ter plekke voor onze ogen in de urn laat overlopen maar die angst blijkt ongegrond. Zowel de asbus als mijn urn worden meegenomen naar achteren en terwijl wij het laatste restje van de inmiddels lauwe cremakoffie opdrinken, krijgt Sjifra haar allerlaatste bestemming. In de auto op weg naar huis heb ik Sjifra op schoot. Het verbaasde me hoe zwaar de urn woog met de as van Sjifra erin. Ik las ergens dat je gecremeerde overblijfselen net zo zwaar wegen als je gewicht bij geboorte. Of dat waar is betwijfel ik maar de gedachte is mooi. 

Vandaag geen slingers, taart of cadeau’s. Wel cupcakes die Yenthe samen met haar vriendinnetje heeft gemaakt voor mama. 
Gefeliciteerd lieverd. Nog vele j…. ach laat ook maar.