De Druppel

Mijn linkerhand is gezwollen. Op 3 knokkels vormen zich blauwe plekken. Het resultaat van een aanvaring van mijn vuist tegen de deur van de slaapkamer van mijn zoon. Het slachtoffer in dit conflict -de deur- komt wonderwel zonder zichtbare verwondingen uit deze strijd.
De aanleiding van deze plotselinge uitbraak van razernij is de bekende druppel die de emmer deed overlopen. En die emmer liep deze avond in rap tempo vol want mijn zoon was boos op mij. Heel boos. En als mijn zoon boos wordt dan gaat dit vaak gepaard met schreeuwen en schelden, meestal tegen mij en zijn zusje. Dit keer was ik de klos want ik was vergeten om een voor hem hele belangrijke schoolfoto te bestellen bij de fotograaf: de foto van allebei de groepen 8. 

Om er zeker van te zijn dat ik genoeg foto’s heb ik ze bijna allemaal aangeklikt. Ruim tachtig euro moest ik aftikken toen ik op ‘bestel’ klikte op de website van de fotograaf. Ik vind dat veel geld maar dan weet ik ook zeker dat ik er genoeg heb. Maar wanneer de foto’s arriveren blijkt er tóch een foto niet besteld te zijn. Een foto waarvan ik dacht dat Tijn deze niet perse wilde hebben. En die aanname zou dus later grote gevolgen hebben.
Wanneer ik op vrijdagavond samen met mijn dochter in bed lig en zij mij voorleest uit Harry Potter en de Geheime Kamer hoor ik mijn zoon beneden opeens vloeken en tieren. Hij schreeuwt naar boven dat ik niet alle foto’s heb besteld, gevolgd door de nodige beledigingen en verwensingen aan mijn adres.

Mijn zoon heeft autisme. Zoals bij veel mensen met autisme heeft mijn zoon erg veel moeite met het kanaliseren van zijn emoties. Bij hem is alles óf wit óf zwart. Grijstinten kent hij amper. Dus als hij boos is dan gaat dat gepaard met veel geluid, de ergste scheldwoorden en soms fysieke agressie. Mocht je dit verhaal lezen en je kent mijn zoon dan zal je wellicht op dit moment je wenkbrauwen gefronst hebben. Want jij kent mijn zoon als die lieve, spontane en ietwat sociaal onhandige jongen die haast altijd een glimlach op zijn gezicht heeft. En dat klopt, dat is inderdaad mijn zoon. Maar mijn zoon’s humeur kan binnen 1 seconde omslaan als een blad aan een boom, maar alleen als hij thuis is in zijn veilige omgeving met mij en zijn zusje.

Bij hem is alles óf wit óf zwart.

Grijstinten kent hij amper

Mijn zoon ontsteekt beneden in woede en mijn dochter houdt direct op met lezen want ook zij staat meteen ‘aan’. Alle alarmen staan op rood. Ik stel haar gerust en druk haar op het hart dat haar broer niet lang boos zal zijn en dat ik kalm zal blijven in deze situatie. En vaak lukt mij dit maar vandaag niet. Wanneer mijn dochter in haar bed ligt en mijn zoon ook naar bed gaat wordt hij weer boos over deze foto. Ik verontschuldig me bij hem en zeg dat ik mij niet realiseerde dat deze foto zo belangrijk voor hem was. Maar op dit moment is hij niet in staat om mijn schuldbetuiging te ontvangen en dendert zijn woede als een op hol geslagen locomotief door zijn hoofd. Mijn emmer loopt als hij mij vanuit zijn slaapkamer uitmaakt voor ‘kutmens’. 
Deze verwensing kan ik niet negeren. Hoe goed ik mijn best ook doe om mijn frustratie in toom te houden, het lukt me niet en in een reflex plant ik mijn vuist met volle kracht tegen de deur van de slaapkamer van mijn zoon. In mijn belevenis gebeurt dit met een hoeveelheid energie waar zelfs Rico Verhoeven van onder de indruk zou zijn maar de aanblik van de ongeschonden deur maakt al snel een einde aan deze illusie.

Berouw komt na de zonde. Ik heb gefaald. Alwéér gefaald. Het is mijn taak om te zorgen voor stabiliteit in het leven van mijn kinderen. Als ik de controle verlies dan is het hek van de dam. Toen Sjifra er nog was zou ze mij kunnen aflossen. Maar Sjifra is er niet meer en dus ben ik aan mijzelf overgeleverd. Mijn functie is sinds 2 december 2023 uitgebreid van ‘vader/partner’ naar ‘vader/moeder/psycholoog/planner/kok/ober/
entertainer/kostwinnaar/dokter’. De functie van ‘partner’ is komen te vervallen.

Morgenvroeg zal mijn zoon zich weinig meer weten te herinneren van wat er vanavond is gebeurd. Dat geldt niet voor mijn dochter en ik. Morgen zal ik weer met mijn dochter moeten praten en zal ik mij weer tegenover haar moeten verontschuldigen dat ik heb gefaald om de controle te houden over de situatie tussen mij en mijn zoon. 
En zo beweeg ik mij door de dagen heen. Een stap vooruit en twee stappen terug.