Hoe gaat het? Deze vraag wordt mij vaak gesteld de afgelopen weken. Een logische en toepasselijke vraag maar ook een vraag die moeilijk te beantwoorden valt. Ik antwoord meestal met ‘het gaat’. Dat lijkt niet echt een antwoord waar je als vraagsteller iets mee kan maar het is wel de meest accurate beschrijving van mijn gemoedstoestand op het moment. Het gaat – als in: de dagen kruipen vanzelf vooruit en ik volg mee in het kielzog van de tijd. Hier en daar kan ik een beetje bijsturen en ondanks dat het erop lijkt dat de rivier redelijk kalm is, vrees ik voor flinke stroomversnelling verderop.
De kinderen houden mij bezig, zowel in fysiek- als mentaal opzicht. Het runnen van een huishouden met kinderen is een full-time taak. De drie ‘R-en’ (Rust, Reinheid en Regelmaat) probeer ik zo goed en kwaad als het kan als een leidende draad in ons leven toe te passen. Soms lukt dat en soms ook niet. Langzaamaan begin ik de kinderen ook wat meer taken toe te bedelen. Stap voor stap. Tafel dekken, tafel afruimen, vaatwasser inruimen en je eigen wasgoed opbergen in je eigen klerenkast. De mededeling dat de kinderen een actievere rol moeten gaan spelen in ons huis werd door hen niet met gejuich ontvangen. Had ik ook niet verwacht maar het kan niet anders. Mijn batterij is aan het eind van de dag ook gewoon op. Het fysieke gedeelte is vooral een kwestie van tijd en gewenning. Dat gaat wel goed komen. Het mentale gedeelte is een ander verhaal.
De dagen kruipen vanzelf vooruit
en ik volg mee in het kielzog van de tijd.
Het gegeven dat ik in mijn eentje verantwoordelijk ben voor twee kinderen weegt zwaar. Dit is iets waar ik Sjifra zo ontzettend in mis. Zij wist de kinderen haast feilloos te lezen en had ook meteen door wat haar kind nodig had. Het in mijn eentje alle beslissingen nemen vind ik lastig. Sjifra was mijn klankbord en alle grote beslissingen daar praatten we over zodat we weloverwogen stappen konden zetten. Op het moment dat ik dit schrijf zijn de kinderen twee nachten logeren bij mijn ouders in Roermond. Dat was nodig om mijzelf even te ontlasten van alle zorgtaken. En hoewel ik wel wat tot rust ben gekomen was ik ook best eenzaam zonder de kinderen. Veel meer dan ‘House MD’ bingen en slapen heb ik niet gedaan. Maar dat was dan ook de bedoeling van het logeren.
Dus ja, ‘het gaat’. Ik weet alleen niet of het gaat zoals het moet gaan. Maar niemand die weet hoe het moet gaan. Geen twee rouwprocessen zijn hetzelfde. Ik barst niet in huilen uit. Is dat goed? Ik blijf niet in bed liggen en eet gewoon. Is dat goed? De kinderen huilen ook niet en doen gewoon hun eigen dingen. Is dat ook goed?
Eigenlijk ben ik ook bang om te falen in de opvoeding van de kinderen en hun begeleiding bij het verwerken van het verlies van hun moeder. Kan ik het wel alleen? Als de kinderen later volwassen zijn en terugkijken op deze periode dan hoop ik dat ze zeggen: ‘het ging niet altijd goed maar papa deed wél zijn best voor ons’.
Hey Broeder
Ja zo noemde ik jou vroeger wel eens. Wellicht dat je dat zelf niet eens meer weet en dat boeit ook niet.
Wat is goed en wat is niet goed. Nobody knows.
Waarom moet alles altijd goed gaan en waarom mag het juist niet eens fout gaan.
Volgens mij bestaat er niet zoiets als een protocol wat je even kunt uitrollen in situaties zoals jij nu in zit met Tijn en Yenthe.
Het gaat zoals het gaat en er zijn gelukkig een aantal mensen die je af en toe op het rechte spoor proberen te zetten, of ze wisselen van spoor. Soms moet je een andere weg gaan bewandelen, maar gaande weg gaat die zon ook weer schijnen ook al lijkt dat nu nog lang niet het geval.
De signalen die ik ontvang van pap en mam die zijn dat je het helemaal niet zo slecht doet hoor, en eigenlijk had ik ook niet anders verwacht. Dat het soms zwaar is ja daar kan ik me wel iets bij voorstellen.
De laatste vraag in je verhaal hierboven, daar zou ik me geen zorgen over maken.
Ik weet zeker dat Tijn en Yenthe nog vaak genoeg laten merken dat jullie samen het best goed voor elkaar gebokst hebben.
Dag Bjorn!
Elke keer als je iets grappigs of opmerkelijks op Facebook plaatst, denk ik ‘hoe doet-ie het nou eigenlijk?’ Heeft hij tijd om die dingen überhaupt op te merken en dan te delen? Maar op dat platform durf ik niets te vragen. Heel laf, vind ik zelf.
Maar hier geef je mij (en ons) antwoord. Je overleeft. Maar je kinderen geven je ook houvast. Je gaat vast leren om een goede moeder te zijn, naast je vertrouwde rol van pap!! Vertrouw daar op! En blijf schrijven. Dat deed Sjifra ook goed, haar gedachten en angsten op te schrijven. Zij is altijd bij jullie, alleen niet in den lijve.
Lieve groet, Magda
Wauw Bjorn, dankjewel voor deze blog. Voor mij en jouw andere naasten heel fijn om zo’n uitgebreid antwoord te krijgen op die ene simpele vraag die toch niet zo gemakkelijk te beantwoorden is: hoe gaat het.
Ik ben onder de indruk van jouw eerlijkheid en kwetsbaarheid. En voor wat het waard is, ik denk dat je het prima doet. Juist omdat je zo in de realiteit blijft staan en ook in je achterhoofd al rekening houdt met een stroomversnelling verderop.
Het lijkt me heel erg lastig om nu zomaar in je eentje eindverantwoordelijke te zijn voor jullie twee liefies. Er zullen beslist mensen zijn die helpen en meedenken, maar uiteindelijk ben jij degene die de knopen doorhakt. En ik zou het je toch zoooo gunnen dat je af en toe nog eens even met Sjifra zou kunnen overleggen. De rauwe realiteit is helaas anders, zoals je hierboven zo treffend schrijft.
Nogmaals dank voor je mooie blog. Hawt dich.
Dankjewel voor dit. Meer is er nu niet te zeggen. Ik weet zeker dat de kinderen trots op je zullen zijn.
Wat onzettend mooi, en raak verwoord.