Bumble

De laatste paar weken merk ik dat ik minder goed in mijn vel zit. Het voelt alsof de beschermende ijslaag die zich onbewust rondom het verdriet van Sjifra’s overlijden heeft opgebouwd langzaam aan het ontdooien is. Wellicht komt het door de hittegolf van de afgelopen week. Ik kon erg slecht slapen de afgelopen week en dat resulteerde in meerdere nachtelijke sessies op mijn telefoon waar ik het het mailverkeer tussen Sjifra en mij ten tijde van ons eerste contact teruglas.

Momenten van geluk en verdriet wisselden elkaar af terwijl ik op het scherm van mijn telefoon onze gevoelens voor elkaar zag uitgroeien van een vers geplant zaadje tot een klein groen stekje dat zich moedig vanuit de aarde richting de blauwe hemel had gegraven. Bij onze eerste ontmoeting in Utrecht wist ik het al; zij is de ware. Op emotioneel gebied lagen we op één lijn, volledig waterpas. En onze karakters pasten perfect bij elkaar als puzzelstukjes. En ze was mooi. Zó mooi. Sjifra durfde haar onzekerheden bij mij neer te leggen. Een van haar grootste angsten was om afgewezen te worden. Dat het even leuk zou zijn met mij, maar dat ze na een tijdje toch weer in de steek gelaten zou worden. Haar openheid zorgde er bij mij voor dat ik het aandurfde om mijn gevoelens voor haar uit te spreken. Ik zou haar nooit meer laten gaan. Het voelde alsof ik op straat een winnend lot uit de loterij had gevonden en het stevig in mijn hand geklemd zou gaan inwisselen bij het eerste de beste verkooppunt.
Ik realiseerde mij abrupt dat ik vergeten ben hoe het voelt om naast Sjifra te liggen. De warme herinneringen aan onze eerste ontmoeting verlieten uit mijn lichaam, weggejaagd door de koude realiteit van de dag.

Ik ben op zoek naar een tweede Sjifra. Maar er is geen tweede Sjifra.

Het ontdooien van de beschermende mantel legt gevoelens bloot waarvan ik liever had gezien dat ze onderdeel zouden worden van mijn emotionele permafrost. Zo is daar de eenzaamheid. Er zijn mensen die prima gedijen bij een solitair bestaan. Ik hoor daar niet bij. Ik hou mezelf voor dat ik toe ben aan een nieuwe relatie. Of dat daadwerkelijk zo is zal de tijd moeten uitwijzen. 
Terwijl ik de app ‘Bumble’ op mijn telefoon installeer besef ik mij dat ik weer helemaal opnieuw moet beginnen. Na 14 jaar is het Datingspel bedekt door een dikke laag stof. Ik voel weerstand. Eigenlijk houd ik helemaal niet van spelletjes. Dit voelt als een spel Monopoly of Risk waar je urenlang mee bezig kan zijn. Geef mij maar vier-op-een-rij. Als ik met veel moeite in Bumble een profiel heb aangemaakt en mijn voorkeuren voor een geschikte partner heb aangegeven word ik meteen in het diepe gegooid. Veeg naar rechts als je geïnteresseerd bent en naar links als je niet geïnteresseerd bent. Mijn duim maakt al snel overuren. Profiel na profiel wordt door mij rücksichtslos naar links geveegd. Geen enkele vrouw is Sjifra. 

Ik voel niks bij de dames die Bumble aan mij voorstelt. Slechts een enkele keer twijfel ik maar dan maakt de onzekerheid zich van mij meester. Want waarom zouden deze vrouwen zich ook maar een beetje aangetrokken voelen tot een obese, kale man die niet in bezit is van een rijbewijs, geen avontuurlijk leven lijdt, nooit naar festivals gaat en zelden alcohol drinkt? Veeg naar links.
Wie houd ik nu voor de gek? Ik ben op zoek naar een tweede Sjifra. Maar er is geen tweede Sjifra. Ik besluit om Bumble nog even op mijn telefoon te laten staan en de dames in de app het initiatief te laten nemen. 
‘Grief is the price we pay for love’ zegt de Britse comedian Jimmy Carr over het verlies van zijn moeder. En dat is zo. Op de meest willekeurige momenten snijdt rouw genadeloos door je ziel. De wonden zullen uiteindelijk helen maar het verdriet om wat had kunnen zijn -nee, wat had móeten zijn- is permanent, als een litteken op mijn ziel.