Op mijn nachtkastje ligt de portemonnee van Sjifra stof te verzamelen. Haar portemonnee is van het soort die bij de meeste vrouwen in trek is: groot met meerdere vakjes voor geld, tampons, pleisters, een stripje paracetamol en wat nog meer. In de portemonnee zitten ook pasjes. Veel pasjes. Een pasje van het Kruitvat, een pasje van de ANWB, van een schoenenwinkel, een IKEA-family pas, een Gamma klantenkaart, een spaarkaart van de kapper en haar identiteitskaart. Ik haal de identiteitskaart uit de portemonnee en staar naar haar foto. Meestal zijn de foto\u2019s die op een identiteitskaart of in een paspoort staan niet de meest florissante weergave van de persoon, maar dat geldt niet voor de identiteitskaart van Sjifra. Haar mooie lange haar is opgestoken en haar mond staat neutraal, zoals het hoort op de foto voor een identiteitskaart waarop je vooral niet mag lachen. Maar ze lacht wel. Haar ogen lachen. <\/p>\n\n\n\n
Dan valt mijn blik op de data op de kaart: Afgiftedatum: 1 aug 2018. En daaronder staat: geldig tot: 1 aug 2028. En als ik dat lees moet ik vechten tegen mijn tranen. Haar identiteitskaart heeft een langere houdbaarheid dan Sjifra zelf. Terwijl ik naar haar foto blijf staren komt heel even die ene vraag in mij op: Waarom? Meteen druk ik deze vraag weg. Het is de meest onzinnige vraag die ik op dit moment kan stellen. En aan wie zou ik die vraag dan moeten stellen? Niemand die het antwoord weet. Niemand die weet waarom zij -juist zij- zo ziek moest worden. Niemand die ook maar een idee heeft waarom mijn kinderen nu geen moeder meer hebben en en ik geen vrouw. De artsen hebben geen idee. Verder dan \u2018pech\u2019 komt hun antwoord niet. En als een overtuigd athe\u00efst kan ik het ‘the man upstairs’ ook niet vragen. <\/p>\n\n\n\n Haar identiteitskaart heeft een Afgelopen weekend liep ik even in mijn eentje door de binnenstad van Haarlem en ik merkte dat ik een naar gevoel kreeg bij het zien van al die ogenschijnlijk gelukkige gezinnetjes die door de winkelstraten liepen. Die zijn nog compleet. Mijn gezin is dat niet. Op mijn nachtkastje ligt de portemonnee van Sjifra stof te verzamelen. Haar portemonnee is van het soort die bij de meeste vrouwen in trek is: groot met meerdere vakjes voor geld, tampons, pleisters, een stripje paracetamol en wat nog meer. In de portemonnee zitten ook pasjes. Veel pasjes. Een pasje van het Kruitvat, een pasje […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-17","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"views":396,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/rauwen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/rauwen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/rauwen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/rauwen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/rauwen.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=17"}],"version-history":[{"count":20,"href":"https:\/\/rauwen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":602,"href":"https:\/\/rauwen.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17\/revisions\/602"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/rauwen.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=17"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/rauwen.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=17"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/rauwen.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=17"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
langere houdbaarheid dan Sjifra zelf.<\/p><\/blockquote><\/figure>\n\n\n\n
Sjifra is nu al meer dan een maand niet meer bij ons. Toen ze pas was overleden kon ik het verdriet toelaten maar nu voelt het alsof de handrem op mijn gevoel staat. Ik ben alleen maar bezig met de praktische zaken rondom haar overlijden en ervoor zorgen dat ons geamputeerde gezin overeind blijft. En dat kost behoorlijk wat energie merk ik. Vrijwel dagelijks heb ik last van hoofdpijn terwijl ik daar anders nooit last van heb. Het is een normale lichamelijke reactie onder deze omstandigheden. Noodgedwongen ben ik ook meer bezig met mijn eigen gezondheid want de kinderen mogen niet ook nog hun vader verliezen. Dus dat betekend vooral gezonder leven en afvallen zodat ik w\u00e9l die \u2018geldig tot\u2019 datum op mijn identiteitskaart haal.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"